Seraïdari Katerina,
Περίληψη / Sommaire / Summary
Το άρθρο εξετάζει το ενδιαφέρον που προέκυψε όσον αφορά τη βυζαντινή τέχνη στη Γαλλία γύρω στη δεκαετία του 1840 και το οποίο οδήγησε στην ανακάλυψη του έργου του Πανσέληνου στο Άγιο Όρος, αλλά και μιας παράδοσης που ευνοούσε έναν συλλογικό τρόπο δράσης. Η καλλιτεχνική αυτή παράδοση είχε ήδη σοβαρά απειληθεί από τη ρωσική επιρροή. Δύο Γάλλοι ζωγράφοι βρίσκονται στο επίκεντρο του άρθρου : ο Alexandre Bida ο οποίος παρόλο το σχέδιο που έκανε με τίτλο "Réfectoire des moines grecs au mont Athos" δεν φαίνεται να επισκέφτηκε ποτέ το Αγιο ορος, και ο Dominique Papety, ο οποίος έμεινε εκεί για λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα το καλοκαίρι του 1846, αλλά έκανε μεγάλο αριθμό σχεδίων κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του. Το έργο αυτών των ζωγράφων δείχνει το Άγιο Όρος ως τόπο καλλιτεχνικής παραγωγής, διατήρησης και μετάδοσης. Τοποθετεί επίσης αυτή τη μοναστική χερσόνησο και τους κατοίκους της, που παραμένουν σκόπιμα στο περιθώριο της κοινωνίας, στο επίκεντρο των καλλιτεχνικών συζητήσεων στη Γαλλία.
L’article examine comment l’intérêt que suscite l’art byzantin en France à partir des années 1840 amène à la découverte non seulement des peintures de Pansélinos sur le Mont Athos, mais
