Τέσσερα ξεχωριστά κείμενα —τρία στη σλαβονική γλώσσα και ένα στην ελληνική— περιγράφουν τη λεηλασία του Αγίου Όρους κατά τον 13ο αιώνα, η οποία αποδίδεται είτε σε «Φράγκους» (Ρωμαιοκαθολικούς) είτε σε έναν Έλληνα αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης που είχε δηλώσει υποταγή στον Πάπα. Η χειρόγραφη παράδοση αυτών των αφηγήσεων δεν μπορεί να εντοπιστεί σε χρόνο προγενέστερο των μέσων του 15ου αιώνα. Τα κείμενα περιέχουν ασυνέπειες και ανακρίβειες που εγείρουν αμφιβολίες ως προς την εγκυρότητά τους. Και τα τέσσερα καταγράφουν, κατά τα φαινόμενα, έναν θρύλο που διαμορφώθηκε ως αντίδραση στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438), της οποίας η πράξη ένωσης είχε αρχικά υποστηριχθεί από εκπροσώπους δύο αγιορείτικων μονών: της Λαύρας και του Βατοπεδίου.
Four separate texts, three in Slavonic and one in Greek, describe a thirteenthcentury sack of Mount Athos perpetrated either by ‘Franks’ (Roman Catholics) or by a Greek emperor of Constantinople who had pledged allegiance to the Pope. The manuscript tradition of these stories cannot be traced back further than the mid-fifteenth century. They contain inconsistencies and imprecisions which cast doubt on their veracity. All four evidently record a legend developed in response to the Council of Ferrara-Florence (1438), whose act of union was initially endorsed by representatives of two Athonite monasteries: Lavra and Vatopedi.
