.jpg)
Περίληψη / Summary
Αυτό το άρθρο περιλαμβάνει ορισμένες πτυχές που αφορούν τον ρόλο του αγίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι, ηγουμένου των μονών Ντραγκομίρνα, Σέκου και Νεάμτς στη Μολδαβία, στην εντατικοποίηση, ή μάλλον στην αποκατάσταση, των σχέσεων μεταξύ των Ρουμάνων και του Αγίου Όρους. Αυτή η αποκατάσταση είχε πολλές διαστάσεις, σε σημείο που μπορούμε να μιλήσουμε για μια έκχυση της αθωνικής πνευματικότητας στη μοναστική ζωή των Ρουμανικών Ηγεμονιών. Το κύριο κέντρο και, αργότερα, το κέντρο διάδοσης αυτής της πνευματικότητας ήταν η Μονή Νεάμτς-Σέκου για σχεδόν τρεις γενιές, από την οργάνωση της κοινότητας των παϊσιανών μοναχών τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα μέχρι την καταστροφή της την έβδομη δεκαετία του επόμενου αιώνα. Σε αυτό το άρθρο, εστιάζω σε αρκετές μικρότερης κλίμακας πτυχές της ιστορίας των σχέσεων μεταξύ των Ρουμανικών Ηγεμονιών και του Αγίου Όρους, ξεκινώντας από τον 15ο αιώνα μέχρι την εποχή που ο άγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι έγινε ηγούμενος αρκετών μολδαβικών μοναστηριών (δεύτερο μισό του 18ου αιώνα): οι απαρχές ρουμανικών μοναστικών οικισμών στο Άγιο Όρος, η εμφάνιση ενός νέου φαινομένου τον 18ο αιώνα, το οργανωμένο προσκύνημα στο Άγιο Όρος, το οποίο προηγουμένως ήταν ανοργάνωτο και τυχαίο, και η ίδρυση σκητών ή «εισαγωγών» στη Μολδαβία και τη Βλαχία μοναχών από τη μεγάλη παϊσιανή κοινότητα του Νεάμτς-Σέκου.
This article comprises a few aspects concerning the role of Saint Paisius Velichkovsky, abbot of the Dragomirna, Secu, and Neamț monasteries in Moldavia, in the intensification, or rather the re-establishment, of relations between the Romanians and Mount Athos. This re-estab- lishment had many dimensions, to the extent that we can speak of an outpouring of Athonite spirituality into the monastic life of the Romanian Principalities. The primary receptacle and, later, the diffusion centre of this spirituality was the Neamț-Secu Monastery for nearly three generations, from the organisation of the Paisian monk community in the last three decades of the 18th century until its destruction in the seventh decade of the subsequent century. In this article, I focus on several smaller-scale aspects of the history of relations between the Romanian Principalities and Mount Athos, starting from the 15th century until the time when Saint Paisius Velichkovsky became the abbot of several Moldavian monasteries (the second half of the 18th century): the beginnings of Romanian monastic settlements on Mount Athos, the emergence of a new phenomenon in the 18th century, the organised pilgrimage to Mount Athos, which had previously been disorganised and random, and the establishment of sketes or “import” in Moldavia and Wallachia of monks from the large Paisian community of Neamț-Secu.
